Poolse school

Sinds een week of 8 ben ik ook leerling op de Szkolenia Psow. Mijn school heet 'Star' dus dat beloofd wat. Iedere zaterdag en iedere zondag gaan mijn bazinnetje en ik naar de les. Dat betekent: 2 uur per keer spelen, luisteren en leren. Ik kan al op commando: zit, af, blijf en volgen (hoewel dat volgen minder leuk is).

Het leukst vind ik echter het spelen met m'n kameraadjes: er zijn twee duitse jachthond-pupjes. Dit zijn twee broertjes en willen steeds met mij stoeien. Daarnaast is er sinds een paar weken ook een duitse herderpup. Zij is nog erg klein, hoewel ze wel even oud is als ik ben (ze is nl. erg ziek geweest).

De leraar en lerares zijn erg enthousiast over mij. Ze vinden dat ik erg slim ben (alles is relatief hoor !). En vinden mij ook wel lekker ondeugend.

Ik heb helaas nog geen foto's van de lessen (bazinnetje vergeet steeds het foto-toestel) maar wel een paar foto's in mijn mand en voor het huis.

Even voor de statistieken. Ik ben hier precies vier maanden en maar liefst 20 kilogram !

Op dit moment ben ik zo'n 4 1/2 maand, en 23 kilogram.

De dierenarts (moet ook steeds om mij lachen, maar dat komt vast door mijn oren, die nog alle kanten op gaan), vind dat ik erg snel groei: ik ben niet dik, en mag dus gewoon blijven eten. Maar ik moet wel oppassen met teveel beweging. Dit kan nu slecht zijn voor mijn gewrichten, en die hebben met alle groei-inspanningen veel te leiden.

Tot zover vanuit Polska.... tot gauw ! (het begint hier al te sneeuwen, dus hopelijk deze week wat foto's van in de sneeuw).

Wilson

Familie in Polen

Het is ff geleden dat ik voor het laatst wat heb laten horen, dat komt: ik ben erg druk geweest. Zo stond eind oktober even mijn wereldje op z'n kop: er kwamen heel veel (7!) mensen uit Nederland logeren. Heel gezellig, maar ik moest wel even wennen aan zoveel aandacht. Iedereen wilde wel met mij spelen ,dat was super leuk.

Ook mocht ik mee de stad in. Zie hier een kiekje met de familie voor het Cultuurpaleis.

Op weg naar de oude stad kwamen we een politieman tegen. Nu komen we wel vaker agenten tegen, maar deze kwam heel stoer op ons af (help !) en het bleek dat hij mij wilde aaien en met me wilde spelen. Ik vond het wel leuk maar ook een beetje eng....

Leuke stunt !!

Mijn oren staan overeind, maar wel net alsof ze met een nietje aan elkaar zitten....


Ik had al eerder gezegd dat ik het hier hartstikke leuk vind. Er is elke dag wel iets te doen, en ik barst natuurlijk van de energie. (na een uitstapje ben ik een uurtje rustig, maar dan: actie !!)

In huis kan ik nu zelf alle trappen op en af: dus ik kan in de kelder alles slopen (vind mijn baasje niet echt leuk) en ik kan naar boven waar de badkamer favouriet is (vooral de douchebak).

Het bazinnetje gaat vaak met mij naar buiten, naar het bos, het park of gewoon de stad in. Volgens mij doet ze dit ook om mij een beetje moe te krijgen, zodat ik in huis wat rustiger ben...

Spelen is het leukste dat er is.....

Ik ga nu trouwens al een ruime week met de 'grote honden' mee het bos in. Iedere dinsdagochtend lopen we een uur. Het leukst vind ik toch wel 'Sheba' de duitseherderpup van 5,5 maanden oud. Samen willen we steeds blijven stoeien, maar dat mag jammergenoeg niet: we moeten ook lopen. Sheba is een teefje, maar is best wel stoer: ze wint de gevechtjes nog wel van mij... Wacht maar tot ik wat groter ben.....
Ook Buda, mijn zwarte labrador-vriendin loopt mee. Buda is al 5 maar speelt ook heel graag. Ze is trouwens ook heel lief voor mij: ik mag vaak gewoon met haar tennisbal spelen.

Afgelopen week had ik trouwens een stunt. Ik was met het bazinnetje in een park in Warschau. Daar ontmoette we een heel leuke pup: een Australian Shepherd met heel mooie blauwe ogen. Deze jongen was net zo oud als ik, dus we hebben heerlijk gespeeld. In het spel was ik zo enthousiast: ik zag de hele grote vijver en dacht: daar kan ik vast overheen lopen. Een volle sprint ernaar toe, de Aussie vlak achter mij aan. En een enorme sprong over de betonnen rand (de Aussie bleef staan) en toen: Plons !!! Ik wist niet wat mij overkwam. Het bazinnetje hoorde ik in de verte wel roepen, maar ja, het spel was even belangrijker. Helemaal nat was ik, gelukkig kon ik wel staan met mijn koppie boven water, want ik was toch wel even beduusd. Ik kon zelf niet uit het water komen, daarom tilde mijn bazinnetje mij eruit. En toen was zij natuurlijk ook wel een beetje nat. Gelukkig kon iedereen er wel om lachen, maar ik vond het toch wel een heel gekke stunt.
En natuurlijk ben ik ook waaks: ik pas goed op ons huis hierzo (ik ben nu ongeveer 14 weken)

Mijn OREN !!

Even een heel kort berichtje: mijn oren blijven ineens staan !!! Nog niet altijd en overal: maar moet je zien, joh !!

Ik, ondeugend ????

op deze foto's ben ik dus zo'n 11 weken.... (en zo'n 12 kilogram)

Ik begin alles steeds leuker te vinden. Vooral als het baasje of bazinnetje heel snel in actie moeten komen om mij, bijvoorbeeld: als ik in de planten hap (de ficus heeft nu heel kale takjes, ik kan jammer genoeg nog niet zo hoog in de plant komen), of de stereo van het baasje (moet je hem zien rennen, joh), of ook de muren (die verf krijg ik er wel af hoor), en ik heb ontdekt dat ik zelf de trap op kan.

Dit opent weer heel nieuwe mogelijkheden:

Het sokkenmandje van de baas staat nu te hoog: maar in de eerste dagen kon ik lekker zijn goede sokken pakken (hij was heel verbaasd toen hij met gaatjessokken bij zijn baas op kantoor zat).

En ook leuk: de badkamer. Vooral als de douchekabine open staat: daar kun je in klimmen en dan wordt je heerlijk nat. Ook de slaapkamer van baasje & bazinnetje is altijd leuk: ik mag er namelijk op niets kauwen, en dat doe ik dus wel !

Ik slaap trouwens 's nachts wel wat langer door (dus hoef ik niet rond 5 uur met een heel slaperig baasje of bazinnetje de tuin in). Ik ben nu rond 6 uur pas wakker, en vaak gaat het bazinnetje dan niet meer terug haar bed in. Dan kan ik lekker met haar spelen.

Het lijkt op alle foto's wel of ik heel rustig kan poseren. Dat is ook zo, maar ik doe het nooit. Ik hou meer van de actiefoto's. Dit betekent dat voor iedere foto op deze site, zo'n 20 foto's mislukken. Zoals deze: ik wilde toch even snel zelf zien wat in de lens te zien was: leuke close-up is het geworden, vind je niet ?

Mijn eerste weken in Warschau

hier ben ik zo'n 10 weken, best een stoere herder al, he ?

In een woord: indrukwekkend. Kennelijk hebben mijn baasje & bazinnetje het idee dat ik heel veel moet zien & meemaken. Dus ik mag werkelijk overal mee naar toe. In het eerste weekend zijn er logé's uit Nederland, met met hen gaan we veel dingen in de stad bekijken. Het is gelukkig heerlijk weer: dus mag ik lekker vaak met hen op een terasje zitten (ik lig lekker onder de tafel of een stoel te slapen: want Oh, dit is allemaal zo vermoeiend). Het lopen gaat ook best goed: alleen worden mijn korte beentjes best snel moe: dat geeft niet hoor: want met mijn 8,5 kilo kan ik nog heerlijk stukjes gedragen worden.

spelen in onze tuin is toch wel het allerleukst. Alleen mag ik schijnbaar niet alles eten: het liefst eet ik (vers) gemaaid gras of de houtsnippers. Maar ook zand of torretjes zijn wel oké. Mijn bazinnetje is hier niet zo blij mee: maar....... ik ben toch lekker sneller......

Verder slaap ik veel, en groei ik best snel: bij de poolse dierenarts blijk ik meer dan een kilo per week aan te komen !! Da's best veel (reken maar uit in procenten).

De poolse mensen zijn wel heel er leuk: ze zeggen allemaal wel wat tegen mij (ik snap er natuurlijk niets van). Ook willen ze me graag aanhalen of even komen spelen... Er was zelfs een dag dat in een straatje hier verderop een grote auto stopte (midden op de weg) en een mevrouw uitstapte om even te spelen. Jammergenoeg moest ze na een minuutje of zo weer weg: want haar auto stond midden op de weg (en niemand kon er langs).

Maaruh: ik heb dus al in een week heel veel gezien: de treinen, het winkelcentrum (daar mag ik niet naar binnen: maar even snel op de arm van het bazinnetje...), het oude stadscentrum (leuk: met heel veel duiven), trams, bussen, grote vrachtwagens, honden (allerlei soorten), katten, paarden, eenden, veel auto's, fietsers, joggers, kinderen (in alle maten), en verder heel veel mensen. Ik moet er steeds van dromen als ik weer lekker thuis in m'n mandje lig: het is ook zo veel wat er gebeurt.

Ik kan ook nog niet alleen thuisblijven (zelfs als het bazinnetje even weg is ben ik helemaal in paniek), dus mag ik nog overal mee naar toe: zo ben ik bij de bbq van de Nederlandse Vereniging geweest, bij de vergadering van het bestuur van deze vereniging & bij de vergadering van de Nl kamer van Koophandel in Polen. Ik ben nl. vaak zo moe (na een heerlijk wandelingetje) dat het saaie gepraat bij die vergaderingen (gaaaap) enorm slaapverwekkend zijn. Dus een uurtje of 2 a 3 slapen onder de stoel van het bazinnetje......heerlijk....

Tot zover mijn eerste weken.... Later volgt meer.....

Wilson goes International !

Dacht ik eindelijk mijn leventje een beetje te snappen: op de dag dat ik precies 8 weken was werd ik door mijn nieuwe baasje & bazinnetje opgehaald. Ik vond het best cool: we stapten in een auto en ik mocht op de achterbank in een 'bananendoosje' met heel veel handdoeken (en plastic zakken: ik weet ook niet waarom). Na een lange tocht, met af en toe pauzes bleek dat we 's avonds in Polen uitkwamen, in Warschau.



Dit bleek mijn nieuwe huis te zijn: heel erg leuk: een ruim huis met veel verstopplekjes en een tuin met gras !!!! Jullie weten het misschien nog niet: maar gras is mijn favouriet: ik zou de hele wereld wel van gras willen hebben...... Je kunt het eten, je kunt het kapottrekken en het is lekker om in te liggen, over te rennen, te spelen en natuurlijk is het ook mijn toilet (maar daar heb ik eigenlijk nooit zo over nagedacht).

Aaaah, zo fantastisch, dat gras.....

De eerste nachten waren wel heel erg wennen, helemaal zonder broertjes & zusjes moest ik in de bench slapen. Gelukkig stond die wel op de slaapkamer van het baasje & bazinnetje dan konden zij tenminste reageren als ik begon te piepen.

Hier ben ik in onze keuken...

En dit is de grote bench: hier slaap ik 's nachts niet in (we hebben ook nog een kleinere), maar overdag is dit mijn 'mandje' Met extra veel handdoeken, want het liefst gooi ik steeds mijn halfvolle waterbak om...

Nu nog wat Pools leren..... Ik hoorde dat het bazinnetje mij eigenlijk chodz ! wilde noemen. Ze dacht dat dit een Poolse hondennaam was (klinkt als: Hodzz).... Maar het betekent: Kom ! en de Polen roepen het steeds, tegen hun hond, tegen hun kinderen en tegen hun vrouw ! Gelukkig maar dat ik zo niet heet: dat zou verwarrend zijn.... Mijn bazinnetje zegt het trouwens wel vaak tegen mij, vooral als ik erg lang wil snuffelen bij een of ander boompje....

Foto's van mijn eerste weken bij mijn Moeder

De eerste 8 weken ben ik lekker bij m'n moeder geweest, van een puppie dat totaal niet op een duitse herder leek werd ik steeds herkenbaarder. Kijk maar naar de foto's:

Hier ben ik vijf dagen jong......

en hier met m'n broertjes & zusjes: 2 weken.....

een kiekje met 4 weken.....

even mijn enorme poten showen: 5 weken...

en ook vijf weken ( en een paar dagen)....

Ook leuk om te weten: mijn officiele naam is Gigant von Silvershadow. Gigant dus (slaat vast op dit gigantische poten .....) Mijn roepnaam is Wilson, maar luisteren......ah dat is nog even wat anders.....

Nog een paar plaatjes:

zo'n 6 weken.....

en hier ook, ik eet eigenlijk alles, trouwens......

Op de foto hierboven & hieronder ben ik 7 weken....

Slapen & Eten...en groeien

De eerste weken van mijn leventje waren heerlijk relaxed: vooral slapen & eten, en lekker tussen mijn 3 broertjes en 5 zusjes liggen.

Hier wat plaatjes van ons, we zijn 2 dagen oud:

Veel kan ik verder niet over dit leventje vertellen,

maar het is misschien wel leuk om een plaatje van mijn ouders te laten zien. Dus hier is mijn moeder Hiska, en mijn vader Chester (van hem heb ik de diepzwarte kleur gekregen):

Mijn verhaal begint

op 26 Juni 2007...... Dat is namelijk mijn geboortedag. Het was wel een opluchting hoor, want met 8 broertjes & zusjes is het best dringen geblazen, zo'n geboorte...

Enfin mijn moeder 'Hiska' moest heel wat werk verzetten en uiteindelijk waren we alle 9 gezond en wel in de werpkist.

En nu zul je je afvragen: waar is dat dan ? Om precies te zijn in Duitsland, vlak bij Rheine (net over de Nederlandse grens bij Enschede. Mijn moeder heeft met haar familie ook een website: www.ofsilvershadow.com

Zo is het dus allemaal begonnen...