Mijn OREN !!

Even een heel kort berichtje: mijn oren blijven ineens staan !!! Nog niet altijd en overal: maar moet je zien, joh !!

Ik, ondeugend ????

op deze foto's ben ik dus zo'n 11 weken.... (en zo'n 12 kilogram)

Ik begin alles steeds leuker te vinden. Vooral als het baasje of bazinnetje heel snel in actie moeten komen om mij, bijvoorbeeld: als ik in de planten hap (de ficus heeft nu heel kale takjes, ik kan jammer genoeg nog niet zo hoog in de plant komen), of de stereo van het baasje (moet je hem zien rennen, joh), of ook de muren (die verf krijg ik er wel af hoor), en ik heb ontdekt dat ik zelf de trap op kan.

Dit opent weer heel nieuwe mogelijkheden:

Het sokkenmandje van de baas staat nu te hoog: maar in de eerste dagen kon ik lekker zijn goede sokken pakken (hij was heel verbaasd toen hij met gaatjessokken bij zijn baas op kantoor zat).

En ook leuk: de badkamer. Vooral als de douchekabine open staat: daar kun je in klimmen en dan wordt je heerlijk nat. Ook de slaapkamer van baasje & bazinnetje is altijd leuk: ik mag er namelijk op niets kauwen, en dat doe ik dus wel !

Ik slaap trouwens 's nachts wel wat langer door (dus hoef ik niet rond 5 uur met een heel slaperig baasje of bazinnetje de tuin in). Ik ben nu rond 6 uur pas wakker, en vaak gaat het bazinnetje dan niet meer terug haar bed in. Dan kan ik lekker met haar spelen.

Het lijkt op alle foto's wel of ik heel rustig kan poseren. Dat is ook zo, maar ik doe het nooit. Ik hou meer van de actiefoto's. Dit betekent dat voor iedere foto op deze site, zo'n 20 foto's mislukken. Zoals deze: ik wilde toch even snel zelf zien wat in de lens te zien was: leuke close-up is het geworden, vind je niet ?

Mijn eerste weken in Warschau

hier ben ik zo'n 10 weken, best een stoere herder al, he ?

In een woord: indrukwekkend. Kennelijk hebben mijn baasje & bazinnetje het idee dat ik heel veel moet zien & meemaken. Dus ik mag werkelijk overal mee naar toe. In het eerste weekend zijn er logé's uit Nederland, met met hen gaan we veel dingen in de stad bekijken. Het is gelukkig heerlijk weer: dus mag ik lekker vaak met hen op een terasje zitten (ik lig lekker onder de tafel of een stoel te slapen: want Oh, dit is allemaal zo vermoeiend). Het lopen gaat ook best goed: alleen worden mijn korte beentjes best snel moe: dat geeft niet hoor: want met mijn 8,5 kilo kan ik nog heerlijk stukjes gedragen worden.

spelen in onze tuin is toch wel het allerleukst. Alleen mag ik schijnbaar niet alles eten: het liefst eet ik (vers) gemaaid gras of de houtsnippers. Maar ook zand of torretjes zijn wel oké. Mijn bazinnetje is hier niet zo blij mee: maar....... ik ben toch lekker sneller......

Verder slaap ik veel, en groei ik best snel: bij de poolse dierenarts blijk ik meer dan een kilo per week aan te komen !! Da's best veel (reken maar uit in procenten).

De poolse mensen zijn wel heel er leuk: ze zeggen allemaal wel wat tegen mij (ik snap er natuurlijk niets van). Ook willen ze me graag aanhalen of even komen spelen... Er was zelfs een dag dat in een straatje hier verderop een grote auto stopte (midden op de weg) en een mevrouw uitstapte om even te spelen. Jammergenoeg moest ze na een minuutje of zo weer weg: want haar auto stond midden op de weg (en niemand kon er langs).

Maaruh: ik heb dus al in een week heel veel gezien: de treinen, het winkelcentrum (daar mag ik niet naar binnen: maar even snel op de arm van het bazinnetje...), het oude stadscentrum (leuk: met heel veel duiven), trams, bussen, grote vrachtwagens, honden (allerlei soorten), katten, paarden, eenden, veel auto's, fietsers, joggers, kinderen (in alle maten), en verder heel veel mensen. Ik moet er steeds van dromen als ik weer lekker thuis in m'n mandje lig: het is ook zo veel wat er gebeurt.

Ik kan ook nog niet alleen thuisblijven (zelfs als het bazinnetje even weg is ben ik helemaal in paniek), dus mag ik nog overal mee naar toe: zo ben ik bij de bbq van de Nederlandse Vereniging geweest, bij de vergadering van het bestuur van deze vereniging & bij de vergadering van de Nl kamer van Koophandel in Polen. Ik ben nl. vaak zo moe (na een heerlijk wandelingetje) dat het saaie gepraat bij die vergaderingen (gaaaap) enorm slaapverwekkend zijn. Dus een uurtje of 2 a 3 slapen onder de stoel van het bazinnetje......heerlijk....

Tot zover mijn eerste weken.... Later volgt meer.....

Wilson goes International !

Dacht ik eindelijk mijn leventje een beetje te snappen: op de dag dat ik precies 8 weken was werd ik door mijn nieuwe baasje & bazinnetje opgehaald. Ik vond het best cool: we stapten in een auto en ik mocht op de achterbank in een 'bananendoosje' met heel veel handdoeken (en plastic zakken: ik weet ook niet waarom). Na een lange tocht, met af en toe pauzes bleek dat we 's avonds in Polen uitkwamen, in Warschau.



Dit bleek mijn nieuwe huis te zijn: heel erg leuk: een ruim huis met veel verstopplekjes en een tuin met gras !!!! Jullie weten het misschien nog niet: maar gras is mijn favouriet: ik zou de hele wereld wel van gras willen hebben...... Je kunt het eten, je kunt het kapottrekken en het is lekker om in te liggen, over te rennen, te spelen en natuurlijk is het ook mijn toilet (maar daar heb ik eigenlijk nooit zo over nagedacht).

Aaaah, zo fantastisch, dat gras.....

De eerste nachten waren wel heel erg wennen, helemaal zonder broertjes & zusjes moest ik in de bench slapen. Gelukkig stond die wel op de slaapkamer van het baasje & bazinnetje dan konden zij tenminste reageren als ik begon te piepen.

Hier ben ik in onze keuken...

En dit is de grote bench: hier slaap ik 's nachts niet in (we hebben ook nog een kleinere), maar overdag is dit mijn 'mandje' Met extra veel handdoeken, want het liefst gooi ik steeds mijn halfvolle waterbak om...

Nu nog wat Pools leren..... Ik hoorde dat het bazinnetje mij eigenlijk chodz ! wilde noemen. Ze dacht dat dit een Poolse hondennaam was (klinkt als: Hodzz).... Maar het betekent: Kom ! en de Polen roepen het steeds, tegen hun hond, tegen hun kinderen en tegen hun vrouw ! Gelukkig maar dat ik zo niet heet: dat zou verwarrend zijn.... Mijn bazinnetje zegt het trouwens wel vaak tegen mij, vooral als ik erg lang wil snuffelen bij een of ander boompje....

Foto's van mijn eerste weken bij mijn Moeder

De eerste 8 weken ben ik lekker bij m'n moeder geweest, van een puppie dat totaal niet op een duitse herder leek werd ik steeds herkenbaarder. Kijk maar naar de foto's:

Hier ben ik vijf dagen jong......

en hier met m'n broertjes & zusjes: 2 weken.....

een kiekje met 4 weken.....

even mijn enorme poten showen: 5 weken...

en ook vijf weken ( en een paar dagen)....

Ook leuk om te weten: mijn officiele naam is Gigant von Silvershadow. Gigant dus (slaat vast op dit gigantische poten .....) Mijn roepnaam is Wilson, maar luisteren......ah dat is nog even wat anders.....

Nog een paar plaatjes:

zo'n 6 weken.....

en hier ook, ik eet eigenlijk alles, trouwens......

Op de foto hierboven & hieronder ben ik 7 weken....

Slapen & Eten...en groeien

De eerste weken van mijn leventje waren heerlijk relaxed: vooral slapen & eten, en lekker tussen mijn 3 broertjes en 5 zusjes liggen.

Hier wat plaatjes van ons, we zijn 2 dagen oud:

Veel kan ik verder niet over dit leventje vertellen,

maar het is misschien wel leuk om een plaatje van mijn ouders te laten zien. Dus hier is mijn moeder Hiska, en mijn vader Chester (van hem heb ik de diepzwarte kleur gekregen):

Mijn verhaal begint

op 26 Juni 2007...... Dat is namelijk mijn geboortedag. Het was wel een opluchting hoor, want met 8 broertjes & zusjes is het best dringen geblazen, zo'n geboorte...

Enfin mijn moeder 'Hiska' moest heel wat werk verzetten en uiteindelijk waren we alle 9 gezond en wel in de werpkist.

En nu zul je je afvragen: waar is dat dan ? Om precies te zijn in Duitsland, vlak bij Rheine (net over de Nederlandse grens bij Enschede. Mijn moeder heeft met haar familie ook een website: www.ofsilvershadow.com

Zo is het dus allemaal begonnen...